اعتراض

تانهان سازم از تو بار دگر

راز این خاطر پریشان را

میکشم با نگاه ناز آلود

نرم و سنگین حجاب مژگان را

دل  گرفتار خواهش جانسوز  

از خدا را چاره می جویم

پارسا وار در برابر تو

سخن از زهد و توبه می گویم

آه ... هرگز کمان مبرکه دلم

بازبانم رفیق و همراهست

هرچه گفتم دروغ بود ، دروغ

کی ترا گفتم آنچه دلخواهست

تو برایم ترانه می خوانی

سخنت جذبه ای نهان دارد

گوئیا خوابم و ترانه تو

از جهانی دیگر نشان دارد

شاید این را شنیده ای که زنان

در دل «آری» و «نه» بر لب دارند

ضعف خود را عیان نمی سازند

راز دار خموش و مکارند

آه من هم زنم ، زنی که دلش

در هوای تو می زند پرو بال

دوستت دارم ای خیال لطیف

دوستت دارم ای امید محال

( فروغ فرخزاد)